We wrześniowych “Charakterach” Laurence Freeman dotyka samobójstw.  Ja wiem, że to trudny temat. Ja wiem, że zamiatamy go pod dywan. Ja wiem, że w szkołach samobójstwa bywają zakłamywane przez mówienie o nieszczęśliwych wypadkach.

Jakkolwiek się byśmy nie uciekali od tematu śmierci, to on i tak pozostanie w naszym otoczeniu. Zatem proponuję stawić czoła wyzwaniu edukacji o umieraniu. Temat dla odważnych wychowawców. Oby w otoczeniu każdego nastolatka znalazł się choć jeden odważny wychowawca.

Poniżej cytuję fragment tekstu Freemana. Zachęcam do przeczytania całości w “Charakterach”.

W społeczeństwie, w którym liczba samobójstw ciągle rośnie, szczególnie wśród ludzi młodych, musimy zadać sobie pytanie: jak proces edukacji przygotowuje nas na ten ludzki dramat? Co mają w sobie i z czego mogą czerpać ci, którzy dotrą do punktu przerażającej jasności rozumienia, że są już w całkowitej ciemności? Czy mają jakąś pamięć kogoś, kogo życie przekazano im poprzez tradycję duchową, zbiorową subtelną świadomość i mistyczny przekaz, że ten moment ciemności musi być przyjęty, a nie uniknięty? Musi być przyjęty, ponieważ nie może być uniknięty: “człowieku, musisz umrzeć, to jest odwieczne przymierze”, i nawet popełniając samobójstwo nie unikniesz tego. Tyle tylko, że śmierć ma dwa wymiary – biologiczny i duchowy.
A zatem umrzeć trzeba. Ludzka natura i pradawna mądrość podpowiadają nam, że przez śmierć można przejść, niekoniecznie pragnąc jej jako nagłej. Prawdopodobnie nawet po zakończeniu biologicznego życia przyjdzie nam umierać dalej. I jakkolwiek długa będzie śmierć duchowa, to “umieranie jaźni” stopniowo będzie prowadzić do wzrostu w Jaźni. W miarę jak postępuje taka śmierć, otwiera ona nowy rodzaj życia, nawet tego tutaj, na ziemi, dotąd tak nieszczęśliwego. (“Na krawędzi życia”, Laurence Freeman, Charaktery 2011, nr 9,  s. 120)

Zachęcam do wymiany zdań na temat: Czy rozmawiacie z dziećmi i młodzieżą o umieraniu?  Jak to robicie?